czytaj, czytaj, czytaj

"Profil mordercy" Paul Britton

2012-01-01T22:59:00.001+01:00

Nota wydawcy:

Z perspektywy minionych lat nie pamiętam twarzy ofiar. Zazwyczaj oglądam zdjęcia robione po śmierci, kiedy w ich oczach czai się pustka. W pamięci pozostaje mi tylko ich osobowość, ponieważ moja praca w dużej mierze polega na poznawaniu ich życia i wszelkich intymnych przeżyć. Fakt, że je poznaję i dowiaduję się, co ich spotkało, sprawia, że jeszcze mocniej odczuwam ból i smutek po ich śmierci. Z pewnością nie jest to przyjemna praca.

(...)

subiektywna opinia:

Sięgnęłam po „Profil mordercy" myśląc, że to będzie coś na przykładzie „Serii Prawdzie zbrodnie”, ale mimo to miło się zaskoczyłam. Tutaj poznajemy autora i jego początki kariery jako psychologa. Swoją drogą miał dość ciężko: praca, rodzina, szkoła później studia. To on opisuje przestępstwa, w których miał okazje pomagać. Britton jest ekspertem w swojej dziedzinie, przede wszystkim to człowiek, dla którego praca to nie tylko odsiedzenie kilku godzin dziennie, a ogromna pasją, której owocem jest satysfakcja. Któż z nas nie chciałby takiej pracy? Autor pokazuje nam jak wyszukuje diagnozy, stawiając sobie pytania dlaczego ten człowiek dopuszcza się takich rzeczy, co go popycha do działania. To zadziwiające jak psycholog może na podstawie obserwacji, faktów z życia. Dokładnie ocenić człowieka i odkryć jego najmroczniejsze tajemnice. Później analizuje i dochodzi do punktu kulminacyjnego, stwarzając psychologiczny profil przestępcy. Przy tym w napisanej przez niego książce nie znajdziemy specjalistycznych, naukowych terminów, co nie spowoduje w czytelniku znużenia. Lektura jest dość gruba (ponad 500 stron), ale sprytnie ją wydali, nie czuje się tego ciężaru, bo czasem przy pewnych tomiskach (np. „My, topielcy”) ręce po godzinie odpadają.

*******************************************************************

Moje czytelnicze postanowienia na ten rok :

1. Nie kupować tylko zacząć częściej chodzić do biblioteki.
2. Znaleźć internetowy klub dyskusyjny.
3. Zapisać się na 'wyzwanie'.
4. Czytać więcej klasyki.

"Opowieść zombilijna" Adam Roberts

2011-12-25T15:44:00.000+01:00

Nota wydawcy:

Zacząć należy od tego, że Marley był martwy... ...no, prawie martwy... Jest Wigilia Bożego Narodzenia. Ebeneezer Scrooge, największy skąpiec, jakiego zna świat, siedzi w swoim domu. Nie myśli już o swym majątku, bo oto do jego drzwi dobijają się hordy wygłodniałych zombie. Pragną tylko jednego: jego pazernego mózgu! Jak to możliwe, że ten najszczęśliwszy dzień w roku zmienił się w kipiel krwi i wnętrzności, a zaśnieżone ulice Londynu spłynęły krwią? Czy duchy Świątecznej Przeszłości, Teraźniejszości i Przyszłości zdołają uratować świat przed hordami zombie ubranych w cylindry i krynoliny? Czy przetrwanie ludzkości zależy od zrzędliwego sknery? I co tutaj robi H.G. Wells?

Subiektywna opinia:

Któż z nas nie zna Ebenezera Scrooge'a. Jako dzieciak uwielbiałam "Opowieść wigilijną" więc miałam lekką obawę żeby mi nie zbrzydło to opowiadanie po tej powieści. Po nieudanej lekturze "Duma i uprzedzenie i zombi" stwierdziłam, że wolę zombiaków na ekranie niż na kartkach papieru. Jednak fakt był taki, że nie szaleje z radości w okresie bożonarodzeniowym i nie chciałam czytać niczego miłego. "Opowieść zombilijna" okazała się odskocznią od świątecznej słodyczy. Oczywiście nie ma co porównywać tej książki do oryginału i mimo wad np. narrator co minutę wtrąca swoje trzy grosze, po kilku stronach ma się ochotę wykrzyczeć 'zamknij się wreszcie'.

„Pada trup, pada trup
Dzwonią dzwonki sań..” str.35

Tym wesołym akcentem kończę chociaż chciałoby się zaśpiewać 'pada śnieg', bo u nas ani śladu śniegu...
Myślę, że do 2012 już tu nic nie napiszę więc życzę
Szczęśliwego Nowego Roku !

Seria "Prawdziwe Zbrodnie" ; Puit Glenn "Wiedźma".

2011-11-27T14:50:00.000+01:00

Seria "Prawdziwe Zbrodnie” to naprawdę mocna, wstrząsająca literatura.

Na okładkach napisany czasem jest tekst „w środku 8 autentycznych szokujących zdjęć” co moim zdaniem, w niektórych książkach jest dość przesadzonym, marketingowym napisem. Natomiast z drugiej strony myślę sobie, a niech zwabiają czytelników, bo książki napisane są bardzo dobrze, przez ludzi, którzy już trochę siedzą w takich sprawach, cenionych dziennikarzy śledczych.

Przy tych lekturach moje zdziwienie, zszokowanie tym jacy ludzie mogą być perfidni w swoich czynach, obdarci z jakiegokolwiek człowieczeństwa sięga zenitu. Tych historii nie jestem w stanie pojąć, ale w tym wypadku cieszę się, że tego nie potrafię zrozumieć, bo to znaczyłoby, że jestem wyzuta z wartości moralnych, empatii. Jednak mimo tych wszystkich negatywnych emocji zawsze popycha mnie ciekawość do czego dana osoba mogła się posunąć, później nasuwają mi się miliony pytań na przykład czy tak naprawdę można oczekiwać od psychopatycznego mordercy aby się zresocjalizował ? Człowiek, który popełnia serie morderstw w sposób świadomy i przemyślany zmieni się kiedy dostanie drugą szansę?

"Wiedźma" Puit Glenn.

Pierwszą książką, po którą sięgnęłam była "Wiedźma". Tytułową wiedźmą jest Brookey Lee West, nie wygląda ona wcale tak strasznie, po prostu zwykła babka po 40, która czytuje czarną magię, miewa wizje i ponoć zamordowała własną matkę i przy okazji kilka innych osób. Cała historia brzmi dość fantastycznie, ale kiedy oglądamy zdjęcia już później osadzonej w Kobiecym Zakładzie Penitencjarnym w Nevadzie to wszystko nabiera realnych kształtów.
Polecam jeśli ktoś chce poczytać mocny kryminał, który w dodatku nie jest zwykłą fikcją literacką.

"Strażnik sadu"

2011-11-20T16:59:00.000+01:00

Mam pochmurny nastrój więc kolorystykę bloga diametralnie zmieniam. Myślałam, że tej jesieni nic mnie nie weźmie, bo przecież w październiku była przepiękna złota jesień. Moja częstotliwość wyjazdu do lasu była tak częsta, że więcej wydawałam na benzynę niż na cokolwiek innego, a teraz jakoś buro.. i w dodatku "Strażnik sadu" u mnie gościł na półce, a to dziwna książka.

"Strażnik sadu" Cormac McCarthy

Notka z okładki:

Przemytnicy alkoholu, kryminaliści, oszuści. W zapadłej wiosce gdzieś w stanie Tennessee nietrudno natknąć się na wyjętych spod prawa, a zbrodnia sprzed lat w dziwny i zaskakująco ironiczny sposób łączy tych, którzy pozostają przy życiu. Syn zamordowanego kanciarza wierzy, że ojciec był bohaterem. Morderca zaprzyjaźnia się z chłopcem, nie wiedząc, że to syn jego ofiary, a stary Wuj Ownby nie jest świadom, czyje ciało pochował w sadzie, którym się opiekuje. Wątki trzech postaci, splatając się ze sobą, stanowią pretekst do snucia opowieści o prawdziwych wartościach, które zostały zaprzepaszczone przez industrializację.

Subiektywna opinia:

„Strażnik sadu” to kolejna książka Cormac'a, po którą sięgnęłam. To autor wyśmienity, ale niestety tutaj się troszkę zawiodłam. Widać, że to jego pierwsza książka. Do drugiego rozdziału miałam ochotę położyć ją w kąt i wziąć się za coś innego, ale na szczęście zaczęło mnie wciągać, w końcu wydobył się jakiś potencjał tej książki i stylowe pisanie McCarthy'ego. Bardzo podobają mi się dialogi jakie on konstruuje i opisy wydarzeń, chłodne, pozbawione emocji, ale w tej powieści było tego za mało dla mnie. Polecałabym tą książkę komuś kto już zaznajomił się z literaturą tego pisarza i wie, że on jest naprawdę dobry, a tutaj po prostu rozwijał skrzydła. Cieszę się, że nie przeczytałam tej książki jako pierwszej, bo ostudziłoby to mój zapał żeby sięgnąć po kolejne powieści. Teraz jestem ciekawa ”Suttree”, widziałam już ją u kogoś w stosiku, ale chyba jest zbyt świeża, bo nie spotkałam się z recenzją.

"Zaklęci" i wrażenia z "Norwegian Wood"

2011-11-05T14:55:00.000+01:00

"ZAKLĘCI" G.MASTERTON

Mastertona raczej przedstawiać nikomu nie trzeba.

Czytałam dwie książki tego autora i w ogóle mi nie podeszły, zastanawiałam się już czemu zwą go mistrzem horroru, ale już wiem! Wczoraj skończyłam „Zaklętych”. Od pierwszych stron mocno wciąga. Jack (tak ma na imię główny bohater) jedzie samochodem gdy nagle wybiega mu dziecko, hamując uderza w drzewo. Wychodzi z auta i szuka dzieciaka, podczas poszukiwań trafia na opuszczony, staromodny co nie oznacza, że brzydki lecz mroczny i gotycki budynek. Być może początek na mnie tak podziałał, bo sama jeżdżę gdy już jest ciemno przez las, co prawda takie historie nie powodują we mnie większej odwagi, a jedynie niepokój i włączenie wyobraźni na większe obroty, ale powiedzmy kto w rzeczywistym świecie zastanawia się, że przydarzy mu się historia rodem z kart powieści. Jack zamiast przestraszyć się zrujnowanego domostwa chce go nabyć, nie wie jednak, że dom skrywa tajemnicę, której później ofiarą padnie jego syn. Nie przytaczam tutaj opisu z tylnej okładki, bo osobiście po przeczytaniu jej za dużo już wiedziałam.

_________________________________________________

Obejrzałam w końcu „Norwegian Wood” i to w sumie nie cały, bo nie wysiedziałam..

Klimat w jakim jest nakręcony ten film bardzo mi przypomina „Tony Takitani” nawet sprawdzałam czy to nie ten sam reżyser.

Jeśli chodzi o plusy to aktorzy dobrani dobrze, nie chodzi o wygląd, ale sposób zagrania. Japonia w latach 70 świetnie ukazana (stroje, plakaty w sklepie muzycznym, w którym pracuje Toru, wyposażenie mieszkania Naoko). Zabrakło mi śpiewania Midori na balkonie i więcej powinno być muzyki Beatlesów, w końcu tytuł do nich nawiązuje. Ostatnia rzecz to zbyt długi jak dla mnie, miejscami nudnawy. Jak się ukaże kiedyś na DVD to kupię i spróbuję wysiedzieć do końca.

_______________________________________________________

Miałam nie narzekać na tym blogu, ale to chyba nie wypali..

Zawsze przepuszczam ludzi w kolejce do kasy oczywiście jeśli spełniony jest warunek, że osoba ma maksymalnie dwa towary i jeśli jest to dziecko, starszy człowiek albo przystojny facet (żartuję :P) . Dzisiaj śpieszę się z wielkim koszem (a tylko kilka rzeczy.., bo jeszcze nie wpadli na pomysł małych koszyków w Lidlu) siostrzenicą przy boku, a jakaś lasencja z masą rzeczy na rękach wciska się i mówi czy może przede mną, bo ona się śpieszy, a ja sądzę, że szuka głupiego... Do cholewy, jak człowiek się strasznie śpieszy to nie bierze tyle towarów i nie wchodzi do sklepu gdzie przeważnie są kolejki. Druga rzecz, to babka z paczką fajek i paląca przy rozmowie ze mną czy dam jej złotówkę z koszyka.. Jeśli stać ją na papierosy to rozumiem, że na inne rzeczy pewnie też ją stać.

Uff.. chyba po dzisiejszym dniu moja karma ucierpi.

Mikroskopijne szaleństwo.

2011-11-01T22:15:00.000+01:00

Po pierwsze cieszę się jak małe dziecko z długiego weekendu.

To dość egoistyczne cieszyć się ze święta zmarłych, że człowiek w końcu odetchnie, mam nadzieję, że nie na wieki ;)

Oczywiście brak mnie tutaj na stronie nie jest powodem braku czytania. Przez ostatni miesiąc mam wrażenie, że więcej czasu spędzam 'w drodze' (jak to ładnie bitnikowsko brzmi, niestety tylko brzmi) między jednym miastem, a drugim (chociaż mojego miejsca zamieszkania nie nazwałabym miastem mimo iż takie prawa posiada), ale chęć wchodzenia na blog i pisania czegokolwiek równa się zeru, za to lubię blogową społeczność, trudno mi to porzucać. W ostatnim tygodniu mogłam sobie pozwolić na małe, no dobra.. mikroskopijne szaleństwo zakupowe. Mikroskopijne dlatego, że jak patrzę na zdjęcia stosików jakie zamieszczają ludzie na swoich blogach to aż nie wypada używać słowa 'szaleństwo zakupowe'. Przeczytałam dwie dosyć nowe pozycje "Miłość na marginesie" i "Big Sur".

Yoko Ogawa „Miłość na marginesie”.

To nie jest książka z porywającą akcją, ale idealnie komponuje mi się z aktualną porą roku. Jest dość melancholijna, spokojna może przez to, że główna bohaterka jest chora na głuchotę czuciowo-nerwową i wiele mówi o dźwiękach, ale o tych najcichszych, na które zdrowi ludzie nie zwracają uwagi. Japońscy autorzy mają to do siebie, że zawsze potrafią mnie w pewien sposób zachwycić. Czekam na "Muzeum ciszy" Yoko Ogawy, który ma się ponoć niedługo pojawić.

Jack Kerouac „Big Sur”.

Uwielbiam tego gościa. Jak snuje historie przeplatając w nich swoje szaleństwo, pijaństwo, ludzi, których zna od groma, ale i pewien pesymizm. Na końcu książki znajduje się dodatek zatytułowany „Odgłosy Pacyfiku w Big Sur” ponad dwadzieścia stron jak dla mnie niezbyt zrozumiałego w całości tekstu, są tam przejawy czystego umysłu, ale ogólnie nie trzyma się to kupy. Może jak poczytam kilka razy to w końcu coś z tego wywnioskuję.

"Mrok" Peter James

2011-06-26T20:00:00.000+02:00

"Mrok" Peter James

Przednia okładka jest poszarpana i bardzo zniszczona, nienadająca się do pokazania więc zeskanowałam tylną. Tak na marginesie uwielbiam rozlatujące się książki z biblioteki, ale szlak człowieka trafia kiedy stron brakuje..

Tytułowego "mroku" w powieści jest bardzo mało. Już tak często nie zabieram się za literaturę grozy, ale kiedy sięgam po ten gatunek mam cichą nadzieję, że może jednak lekki strach u mnie wywoła. W tym wydaniu nic takiego się nie stało. Miałam wrażenie, że wszystko jest ogólnikowe. Niby mamy dziennikarkę, która stara się rozwikłać zagadkę kobiety pochowaną żywcem, lekarza typu doktor Jackyll prowadzącego nielegalne eksperymenty. Nie znajdziemy tutaj żadnych budzących krew w żyłach fragmentów, ale patrząc na tą lekturę jako thriller to budzi ciekawość i połyka się ją szybko. Zresztą nie sama książka mnie zainteresowała, ale poruszany w niej temat, a mianowicie żywcem pogrzebani. Poszperałam w internecie i podobno takich przypadków udokumentowano 300 oraz mogłoby się wydawać, że autor "Mroku" chyba też coś zaczerpnął z historii:

Jedna z najstraszliwszych pochodzi w roku 1893. Młoda kobieta zmarła w ostatnim miesiącu ciąży. Z grobu przez kilka dni dobiegały krzyki. Wreszcie - nie bacząc na wieszczoną przez okolicznych księży możliwość spotkania z szatanem oko w oko - odkopano trumnę. Niestety, na ratunek było już za późno: zarówno dla kobiety, jak i dla dziecka, które urodziło się już pod ziemią. Zakrwawiona odzież i obgryzione do kości palce świadczyły o heroicznej walce, jaką młoda matka prowadziła do samego końca.

Oczywiście takie rzeczy można brać z przymrużeniem oka, bo nie podano nawet mniej więcej gdzie taki przypadek odnotowano.

*cytat pochodzi z onet.pl.

Zamierające światło.

2011-04-25T11:30:00.000+02:00

STUART MACBRIDE "ZAMIERAJĄCE ŚWIATŁO"

Zabite drzwi i okna, żadnej drogi ucieczki, sześcioro ludzi uwięzionych w płonącym domu. Sześć śmiertelnych ofiar szaleńca, który podłożył ogień.

To nie jedyna zbrodnia popełniona tej nocy w Aberdeen. W dzielnicy portowej zostają znalezione zmasakrowane zwłoki prostytutki.

[Amber, 2007]

Z rozmachem kupiłam od razu dwie pozycje tego autora chociaż wcześniej w ogóle o nim nie słyszałam. Zaczęłam od "Zamierającego światła". Akcja książki porywa i to dość szybko, bo od pierwszym stron pojawia się zbrodnia. W dodatku mamy dwie sprawy wokół, której toczy się akcja. Ciągle się coś kręci w jednym rozdziale tropią mordercę prostytutek, a zaraz w drugim przenosimy się na pogorzelisko i szukają podpalacza. Taki thriller lubię, nie da się przy nim nudzić. Na portalu lubimyczytac.pl dałam jednak ocenę dobrą , ale tylko z jednego powodu.. inspektor Steel działała mi na nerwy przez cały czas. To starsza zasuszona babka (zasuszona z powodu częstego sięgania po papierosa) z niewyparzonym językiem i niezbyt nadająca się do policji.
Na mojej półce leży jeszcze "Ślepy zaułek" :) Obydwie książki kupiłam w matrasie po 14 i 9 zł, w końcu niektóre książki mają cenę proporcjonalną do moich zaskórniaków :)

"W drodze" Kerouac.

2011-04-17T19:28:00.000+02:00

Młody pisarz Sal Paradise w towarzystwie przyjaciela, nieobliczalnego włóczęgi, rusza w szaleńczą wyprawę po Ameryce. Podróżując autostopem i kradzionymi samochodami, szukają przygód, jazzu, narkotyków, alkoholu i wolnej miłości…

"W drodze" to legendarny manifest bitników, najważniejsze – obok "Nagiego lunchu" Burroughsa i "Skowytu" Ginsberga – dzieło w literackim dorobku pokolenia, utwór, w którym pod pseudonimami pojawiają się wszyscy najważniejsi przedstawiciele beat generation.

z okładki.

Przeczytałam ją już dawniej, ale ilekroć gdzieś jadę biorę ją do torby. Chyba żeby poczuć się, że jestem w 'drodze'. Cała ta przygoda kojarzy mi się z hippisami i jak to moja znajoma mówi z 'całym flower power'. Uwielbiam lata '70 i czasem żal tyłek ściska, że nie mogłam tam być. Głównym bohaterem i narratorem jest Sal Paradise. Wydaje mi się on jedynym rozsądnym człowiekiem z całej zgrai bohaterów jakich można spotkać w tej książce. Sal robi na mnie wrażenie osoby, która stoi jakby w cieniu swojego kumpla Deana, trochę na uboczu. Jeśli już mowa o Deanie to gość jest wolnym strzelcem, prawdziwym beatnikiem, dawniej młodym kryminalistą. Po przeczytaniu tej historii nabiera się ochoty na wyprawę, na zostawienie wszystkiego za sobą. Czujecie chociaż niekiedy taką potrzebę?

Jakie ma się uczucie, kiedy wyjeżdża się od ludzi, a oni nikną powoli na równinie, aż w końcu widać tylko rozmywające się punkciki? - że zniewala nas za duży świat i że to jest pożegnanie. Ale człowiek wypatruje już kolejnej szalonej przygody pod tym samym niebem.

str.207

Zrobiono film na podstawie tej książki (premiera 7.11.2011), ale jak oglądałam obsadę coś sądzę, że to będzie klapa. Kristen Stewart jako Marylou, co w ogóle mi nie pasuje (ona ma ciągle grymas na twarzy) chociaż kto wie może mnie zaskoczy, a na Sala został wybrany Sam Riley, który nie ma nic z Włocha..

Motyl na wietrze.

2011-04-09T23:32:00.000+02:00

"Motyl na wietrze" Rei Kimura

Opis: Los obdarzył Okichi Saito, córkę ubogiego cieśli z japońskiego miasteczka Shimoda, niepospolitą urodą, która jednak nie przyniosła jej szczęścia. Tuż przed ślubem z ukochanym Tsurumatsu, Okichi przypadkiem wpadła w oko amerykańskiemu konsulowi generalnemu. Wbrew swej woli musiała zostać jego konkubiną i chociaż przyczyniła się do wynegocjowania korzystnych warunków traktatu między Ameryką a Japonią, już do końca życia prześladowała ją niechęć i pogarda rodaków.

Przed przeczytaniem tej książki, historia wydawała mi się szalenie ciekawa. Niestety już po około 30 stronach wiedziałam, że ta powieść to raczej nie z tych, które dotychczas znałam czyli przepełnione specyficznym stylem japońskim. Miałam wrażenie, że wszystko jest opowiedziane w wielkim skrócie, dość niedbale, nie wgłębiając się w żadne szczegóły. Jedynie najciekawszy był Epilog z tej zaledwie 170 stronicowej lekturki, który wreszcie wzbudził we mnie zainteresowanie. Otóż opowieść oparta jest na legendzie i chyba tylko przez to zapamiętam tą książkę.
Sam pomysł przedstawienia prawdziwej historii w formie powieści robi wrażenie, ale sposób napisania już nie.

Buszując po internecie w poszukiwaniu jakichkolwiek informacji na temat Okichi, natknęłam się na zdj. z muzeum poświęcony jej pamięci (chociaż teraz po tym kataklizmie nie wiadomo czy w ogóle ono jeszcze istnieje..)

Bojowa Pieśń Tygrysicy i problem z nagim lunchem...

2011-03-28T21:07:00.000+02:00

Dzień po przeczytaniu "Bojowej Pieśni Tygrysicy".

Wrażenie samej książki bardzo pozytywne. Amy Chua bardzo w przystępny i ciekawy sposób opisuje zderzenie dwóch technik wychowania chociaż bardziej to taki a la pamiętnik chińskiej mamy. Wschodni sposób bardzo surowy natomiast zachodni czyli po amerykańsku, highlife po prostu . Sądzę, że każda matka chce dla dziecka najlepiej i w połowie rozumiem wschodnie wychowanie czy może tresowanie, start o wiele lepszy, dziecko nauczone ciężkiej pracy, posłuszne, nie sprawiające problemów. W tym właśnie miejscu przypomniał mi się program, który kiedyś leciał na Planete o harówce małych Chińczyków tzn. ćwiczyli akrobatykę artystyczną. Z samego dokumentu pamiętam jedynie rany na dłoniach oraz łzy małej, chyba 8 letniej Chinki. Niby cała technika okey, bo dla dobra potomka, ale gdzie w tym wszystkim zdanie dziecka? Zero czasu na zabawę, zero dziecięcego szaleństwa.Sama nie chciałabym być w taki sposób wychowana. Oczywiście nie bronię strony zachodniej, bo tutaj to jest strasznie dużo zastrzeżeń, bezstresowe wychowanie, zero obowiązków, kar. Nawet na przykładzie Polski można zobaczyć, że dzisiejsza młodzież to czasem pożal się Boże. Nie naskakuję tutaj na wszystkich (o, Nie !), bo zawsze znajdą się normalni ludzie. Wniosek po przeczytaniu taki , że człowiek zachodzi w głowę jak miałby wychować swoje pociechy ( nie dotyczy to mnie, ale temat jak najbardziej ciekawy)
Polecam lekturę. Dzięki wielkie ślę do Elwiki, od której książkę dostałam poprzez konkurs: )

Tak na marginesie.. Szukałam "Nagiego Lunchu" BURROUGHS'a niestety w żadnej księgarni nie jest dostępny.. Znalazłam na allegro, patrzę antykwariat więc wchodzę z założeniem, że i kwota będzie jakaś ludzka, a tu kolosalna cena 189 zł. . Myślą, że sprzedają Święty Graal czy jak ?

Candy u kasandra-85.blogspot.com

2011-01-17T11:29:00.000+01:00

CANDY TU KLIK !

Najgłupsi przestępcy.

2010-11-19T23:53:00.000+01:00

"Najgłupsi przestępcy" Wendy Lewis.

Głupota nie zna granic.

Te przysłowie oddaje w pełni poczynania ludzi opisanych w tej książce. Mogłabym napisać przestępców, tylko zadaję sobie pytanie czy niektóre osoby można tak nazwać? Dla przykładu, facet, który zażądał w napadzie 15 dolców, a zostawia 20.

Zaznaczałam tą lekturę na biblionetka.pl i dziwi mnie fakt jej bardzo niskiej oceny, co prawda kończąc czytać te historyjki czułam już znużenie. Tylko tu chyba mój błąd, bo niektóre książki nie idzie czytać za jednym razem. Podobnie jak z kawałami przypuśćmy, że czytać je 3 godziny to jasne, że pod koniec już to nie bawi.
Niektóre opowiadanka były naprawdę durne, ale chyba przy 3 zaśmiałam się na głos, a to prawie nigdy się nie zdarza.

Cytat z okładki:

Wyobraź sobie napad na sklep z odzieżą. Złodziej chwyta zakładnika, którym okazuje się... sklepowy manekin. Przykłada mu broń do głowy i grozi policjantom, że go zastrzeli. Rzecznik policji tak skomentował to zdarzenie: "Człowiek ten musiał być ślepy jak kret, strasznie głupi albo i taki, i taki"

Tak na marginesie, programu do katalogowania chyba poszukam w przyszłości. Zainstalowałam vbook nawet dobry, wszystkie szczegółowe informacje można tam zapisać wraz z okładkami książek, ale jak na ten czas za dużo wypełniania, a książek dużo.

Program do katalogowania książek?

2010-11-14T22:18:00.001+01:00

Po dłuższej przerwie.
O.K. po bardzo długiej przerwie w końcu piszę ;)
Z czytaniem nie miałam zastoju, ale brak chęci i czasu spowodowało tutaj zero nowych postów.

Jeśli ktokolwiek tu wchodzi to mam pytanie czy katalogujecie książki? Oczywiście dobry wujek google wyszukał mi kilka programów, ale ciekawi mnie, który zdaje najlepiej egzamin.

Kraj Kwitnącej Wiśni II

2010-05-28T17:54:00.000+02:00

"Śpiące piękności. Tysiąc żurawi" Kawabata Yasunari

"O jej wartościach decyduje nie tyle fabuła – bohater Kikuji przeżywa miłość do kochanki swojego nieżyjącego ojca, potem do jej córki, a żeni się z dziewczyną nieskazitelnie czystą – ile liczne opisy obyczajowości japońskiej, tak egzotycznej i ciekawej dla europejskiego Czytelnika."

oraz "Głos Góry" i "Kraina śniegu" również Kawabata Yasunari.

Te japońskie powieści wciągają na całego... Mają prosty styl, bez żadnego niepotrzebnego nadmiaru słów , za którym nie przepadam w książkach, bo zamiast zachęcać do dalszego czytania po prostu nużą czytelnika. Wszystko co autor chce przekazać opisuje w oszczędny sposób, ale nie powoduje to pustki natomiast tworzy wspaniały klimat. Panuje w nich spokojny nastrój i czuć unoszącą się charakterystyczną, japońską atmosferę.

Od dzisiaj żegnam się ze wschodem (pewnie do czasu kiedy dostanę w swoje łapy 'Prawdziwy świat") , bo zaraz zaczynam czytać "Chłopaki Anasiego" N.Gaimana :)

Ekranizacja "Norwegian Wood"

2010-05-02T19:30:00.000+02:00

"Norwegian Wood" na ekranie.

Premiera dopiero w grudniu, ale już nie mogę się doczekać :)

Ken'ichi Matsuyama grający Toru Watanabe (główny bohater) i Rinko Kikuchi czyli filmowa Naoko. Oczywiście wyobrażenie postaci przy czytaniu książki miałam inne, ale jak na film to na moje oko pasują do swoich roli :)

Książki z kraju kwitnącej wiśni.

2010-04-28T15:57:00.000+02:00

Nie pisałam ponieważ ..

W pudełku są różne czekoladki, jedne się lubi, inne mniej. Najpierw zjada się te ulubione i zostają tylko te, za którymi się nie przepada. Zawsze tak myślę, kiedy jest mi ciężko. Jeżeli teraz się z tym uporam, potem będzie łatwiej. Życie jest jak pudełko czekoladek 1

Najpierw zjadłam wszystkie dobre, a na później zostały te mniej..

Natomiast czytelniczo tkwię w Japonii :

Pierwsza lektura to "Groteska" Kirino Natsuo z początku sądziłam, że tematem będzie taka ‘prostytucja od kuchni’ , ale jest to powieść psychologiczna, przygnębiająca podobnie jak „Ostateczne wyjście”. Bardzo przypadła mi do gustu.

Potem "Obcy" Taichi Yamada.

Znużony mężczyzna w średnim wieku, wspomina tragicznie zmarłych rodziców i dzieciństwo.W dzielnicy, gdzie dorastał, spotyka miłą parę, wyglądającą dokładnie tak, jak kiedyś jego rodzice. Okazuje się, że to oni sprzed 37 lat. Widuje się z nimi regularnie, a z każdą wizytą coraz bardziej sam przypomina ducha. Zaczyna żyć na styku przenikających się światów. Czy tajemniczej sąsiadce uda się go ocalić?

Chociaż przeglądałam kilka recenzji na temat tej książki wszyscy pisali, że po lekturze czują niedosyt to i tak stwierdziłam, że muszę ją przeczytać. Sam pomysł na tą powieść wydał mi się ciekawy, ale stworzenie przez Yamade już nie. Przekonałam się , że coś w niej jednak brakuje.

Na koniec Murakami :

„Norwegian Wood”

Akcję umieścił autor w późnych latach 60-tych, symbolem etosu tych lat jest tytułowa piosenka Beatlesów "Norwegian Wood". Bohaterem jest młody człowiek Toru, zafascynowany piękną Naoko. Ich uczucie jest obciążone samobójczą śmiercią wspólnego przyjaciela i słabą konstrukcją psychiczną Naoko. Dramatyczne przeżycia bohaterów robią na czytelniku duże wrażenie.

Czytałam większość książek tego autora, ale ta powieść to chyba mój numer jeden. Lata , w których toczy się akcja jest już dla mnie dużym plusem. Fabuła, styl i odczucia jakie w czasie lektury towarzyszą powodują duże wrażenie.

oraz "O czym mówię, kiedy mówię o bieganiu" :

Na dole okładki napisane 'Pamiętnik' czyli żadna wymyślona powieść. Ogólnie tematem jest bieganie, ale wiele rzeczy zawartych w tej książce tyczy się życia samego pisarza . Dla fanów książek Murakamiego to interesująca pozycja wzbogacona zdj. autora.

cytat 1 - "Norwegian Wood" Haruki Murakami str.404

W punktach co mnie cieszy :) i o "Przemytniku Cudu" oraz "Błędach"

2010-02-28T20:52:00.000+01:00

W końcu mam czas na napisanie notki :) więc zacznę od :
1. Ukazała się nowa książka Murakamiego z czego jestem bardzo, bardzo zadowolona :)) " O czym mówię, kiedy mówię o bieganiu"
2. W kwietniu, a mianowicie od 9.04.2010 do 11.04.2010 odbywają się Śląskie Targi Książki czyli następna rzecz, która mnie cieszy :)
3. Promocja w Matrasie wszystko o 25% taniej :)
4.No i ostatnia uciecha nowe wydanie "Chłopaków Anansiego" Neil'a Gaimana.

Ostatnio na mojej półce królował J.Małecki "Przemytnik cudu" , za którego miałam już dawno się zabrać i "Błędy" również tego samego autora. Małecki w "Przemytniku" pokazał , że polska literatura grozy też jest dobra, potrafi stworzyć taką akcję , w której ciągle się coś dzieje jak nie odcinają komuś stopy to pojawiają się dziecięce duchy albo dziwny Bogdan, który spełnia życzenia, opowiastka o starej legendzie i wiele więcej gdzie horror przeplata się z groteskowym humorem w niespełna 300 stronicowej książce. "Błędy" dużo nie odbiegają od "Przemytnika" również warte przeczytania.

Cytat z "Błędów" :

Samotność mnoży dziwne dźwięki, każe wsłuchać się w skrzypienie szafy, stukot w murach czy kapanie z kranu. Samotność to iloczyn strachu, bo wiemy, że jeśli zobaczymy coś, czego nie powinniśmy widzieć, będziemy z tym sami"

Kreativ Blogger

2010-02-21T16:28:00.000+01:00

Dostałam wyróżnienie od Tuchy które bardzo mile mnie zaskoczyło.

Dziękuję :)

Stosując się do regulaminu mam wybrać 7 osób.

Trudno mi wybrać tylko siedem , ale wypiszę te które najczęściej odwiedzam :

Prowincjonalna nauczycielka za tą różnorodność gdzie zawsze znajdę coś dla siebie

Anhelli za świetne posty
Aspartate za to , że zawsze trafia w mój gust

Kolmanka za Murakamiego i Queen jak również za recenzje

Germini za tagi o Japonii

Księgogród warto odgrzebywać starocie :)

Mary za "takie tam" i oczywiście za recenzje

Blondynka u szamana.

2010-02-17T22:51:00.000+01:00

"Blondynka u szamana" Beata Pawlikowska

Mój apetyt na książki podróżnicze w pewnym stopniu zaspokojony przez blondynkę, a mianowicie „Blondynkę u szamana”. Ta książka dotyczy sfery magii, wierzeń Indian. Beata przez przypadek dowiaduje się o swojej mocy, która może uleczyć chorego Indianina Mi'kufa. Szaman opowiada o Bogini Ayahuasca, chorobach duszy, tsensakach czyli pewnych indiańskich aniołach, melodii świata, duchach pasukach wszystko to brzmi nierealnie, jak jakieś fantasy, a jak czytałam rozdział "Drzewo świata" to przypomniał mi się "Avatar" tylko z tą różnicą, że wszystko jest na faktach w Ameryce Południowej. Pawlikowska pisze w takich sposób, że cały czas coś się dzieje, nie sposób włożyć zakładkę i zamknąć książkę gdy przychodzi na myśl:

Co zrobiłbyś Ty, Czytelniku? To będzie prosty test na przetrwanie w dżungli

Na jej miejscu uciekałabym, wracała do Polski, ale ona odwrotnie idzie położyć się w hamaku i ma gdzieś jadowite węże, tarantule i setki innych krwiożerczych bestii. Czasem jednak daje chwile odpoczynku czytelnikowi, rzucając krótką refleksje:

Strach jest tylko tym, czym pozwolimy mu być. Czasem spada na człowieka jak białe prześcieradło, spowija go całego i wydaje się, że nie ma z niego ucieczki i że trzeba skulić się w nim i mu poddać. Ale to nieprawda. Wystarczy podnieść ręce i go rozsunąć, rozedrzeć, odrzucić. Wtedy odchodzi.

oczywiście żeby potem znowu biegiem przerzucać kartki (:

Nigdziebądź .

2010-02-11T14:52:00.000+01:00

"Nigdziebądź" Neil Gaiman

"Richard Mayhew, główny bohater, prowadzi życie podobne do każdego z nas - pracuje w firmie, ma przyjaciół, a także piękną narzeczoną Jessicę, z którą planuje wspólną przyszłość. Jednak pewnego dnia bohater, na skutek splotu przypadków, jest zmuszony do wędrówki przez Londyn Pod - zwiedza widmowe podziemia i zupełnie różne w nocy miejsca niby znane (Muzeum Brytyjskie, Harrods). Poznaje miasto zaludnione przez nieśmiertelne postacie z jego rzymsko-elżbietańskiej przeszłości, koczuje na zamurowanych przed laty stacjach metra. Jego dotychczasowe życie ulega diametralnej przemianie, staje się mieszkańcem Londynu Pod, leżącego w kanałach i podziemnych przejściach Londynu Nad. Poprzez tę „małą” zmianę staje się niewidoczny dla zwykłych ludzi. Nie mając zbyt wielkiego wyboru, Richard postanawia towarzyszyć pewnej dziewczynie o imieniu Drzwi, która jest ścigana przez okrutnych morderców: Pana Croup'a i Pana Vandemara. Tymczasem dołącza do nich tajemnicza Łowczyni i jeszcze bardziej tajemniczy Markiz de Carabas. Razem postanawiają odnaleźć legendarnego anioła Islingtona, który jako jedyny może im pomóc: Richardowi wrócić do jego świata - Londynu Nad, a Drzwi odkryć sekret związany z tragiczną śmiercią całej jej rodziny."

„Nigdziebądź” czyli moje trzecie spotkanie z Gaiman'em pomimo , że półki z fantastyką zawsze omijam w księgarniach to świat kreowany przez Neil’a zawsze przypadnie mi do gustu, wyobraźni mu nie brakuje i pomysłów na dialogi również. Główny bohater Richard zwykły gość, który zjawia się w złym miejscu i w złym czasie , z początku czytania tej powieść przyszedł mi na myśl Cień z "Amerykańskich Bogów", który też zostaje wplątany bez swojej zgody w coś niebezpiecznego. W dodatku nakręcono serial pod tym samym tytułem. Richard nawet podobny, ale markiza de Carabas'a tak sobie nie wyobrażałam.

Warta przeczytania.

odpowiedzi.

2010-02-07T15:25:00.000+01:00

1.Jakbyś teraz, w środku tej wstrętnej chlapy, wyjechała na wakacje, to jaką jedną książkę byś zabrała?

Ostatnio mam chęć na książki podróżnicze może właśnie przez tą pogodę, ale zabrałabym książkę Beaty Pawlikowskiej "Blondynka na Czarnym Lądzie". Sama do Afryki nie pojechałabym, ale bardzo miło się takie rzeczy czyta :)

2.Który bohater literacki Cię denerwuje i dlaczego?

Jak na razie to Robert z książki "Martwy blues" Jana Pawła Kransodębskiego. Jestem w połowie tej powieści, a prawie od samego początku ten bohater w pewien sposób mnie irytuje swoim lenistwem, brakiem weny twórczej i kilkoma innymi rzeczami.

3.Pożyczasz innym swoje książki?

Tak :)

Krwawi mordercy.

2010-01-31T13:30:00.000+01:00

Na wyprzedaży natknęłam się na "Krwawych morderców" Rodney'a Castleden'a , a co krwawe i mordercze przykuwa moją uwagę więc kupiłam.
Rodney opisał ok.70 morderców, niektóre historie są znajome np. Lizzie Borden na której to przykładzie powstała rymowanka i film Hitchcock'a, inne zaś jakby wyjęte z książki grozy np. rodzinna masakra w domu Allenów. Większość zakończeń tych makabrycznych zbrodni to tajemnice co czyni je jeszcze bardziej przerażającymi.

Jak już zaczęłam taki temat to wklejam na koniec wywiad z seryjnym mordercą Richardem Kuklinskim zwanym "Icemam".

konkurs.

2009-12-13T18:16:00.000+01:00

Właścicielka bloga http://czytamyksiazki.blogspot.com organizuje konkurs :)

KONKURS KLIK !

Przejrzeć facetów.

2009-11-15T21:56:00.000+01:00

"Przejrzeć facetów" Bartek Świderski.

Nota wydawcy:

Kasia to młoda lekarka, która szuka prawdziwej miłości, ale wciąż pada ofiarą randkowych socjotechników, którzy ją wykorzystują i porzucają. Zaczyna marzyć o magicznym aparacie, który pozwoliłby jej uniknąć bolesnych rozczarowań - prześwietlałby dusze napotkanych mężczyzn tak, jak w szpitalu promienie rentgena prześwietlają ich ciała.
Jej życzenie zostaje spełnione...

Przejrzeć facetów , że niby gotowy scenariusz na komedię.. Tak w sumie to gotowy scenariusz na polską komedię romantyczną, które wszystkie są tak oklepane, powiewające nudą ( no dobra może nie wszystkie ) . Przed kupieniem tej książki gdzieś przeczytałam porównanie jej do „Czarownice z Eastwick” to tak jakby porównać malucha do porsche. Może to ta jesień tak na mnie wpływa, że stałam się wybredna i nic mnie nie śmieszy, ale jak mam się uśmiechnąć przy czymś co jest wyssane z palca. Zawiodłam się na tej książce, bo myślałam, że coś mnie rozpromieni w tą dość melancholiczną niedzielę.

Franny and Zooey.

2009-11-04T14:49:00.000+01:00

Przeczytałam 'Buszującego w zbożu' Salingera. Ciekawa lektura napisana prostym językiem z masą cytatów do pozaznaczania w tekście .. polecam :) Niedawno skończyłam "Franny i Zooey" tego samego autora, powieść napisana w latach 60 w dużej mierze dotyczy religii,a mianowicie wiele poruszenia stanowi oprawiony w płótno tomik pt."Pielgrzym wędruje dalej", który staje się przyczyną problemów Franny, a dialogi pomiędzy bohaterami - majstersztyk.

Nota wyd."Franny and Zooey" TU !
Nota wyd."Buszującego w zbożu" TU !

"Za bardzo lubię podróżować koleją. Człowiek żonaty nigdy już nie może dla siebie zajmować najlepszego miejsca tuż przy oknie." (str.124)

"Jemu się zdaje , że niezrozumiałe albo przykre sprawy po prostu znikną, jeżeli włączy radio i posłucha śpiewu jakiejś kretynki." (str.98)

"9" Tim Burton

2009-09-21T19:39:00.000+02:00

Świeżo po oglądnięciu dziewiątki :

Jestem pod wrażeniem grafiki, nie wiem czy miałabym takie samo wrażenie oglądając to na małym ekranie, ale w kinie animacja wygląda naprawdę świetnie. Co do fabuły to jest dużo akcji jeszcze nigdy nie wywołały we mnie tyle emocji a'la ludziki zrobione z worka po ziemniakach.

Producentem "9" jest Tim Burton, który ma w swoim dorobku m.in. "Demonicznego Golibrodę" , "Sok z żuka" no i mój ulubiony "Edward Nożycoręki".

Zachwycona Murakamim.

2009-09-13T14:16:00.000+02:00

"Kafka nad morzem"

"Piętnastoletni Kafka ucieka z domu przed klątwą ojca na daleką wyspę Shikoku. Niezależnie od niego podąża tam autostopem pan Nakata, staruszek analfabeta umiejący rozmawiać z kotami oraz młody kierowca z końskim ogonem lubiący hawajskie koszule. Ojciec Kafki zostaje zamordowany i wszystkich trzech poszukuje policja. Po spotkaniach z zakochaną w operach Pucciniego kotką Mimi, Johnniem Walkerem i innymi fantastycznymi postaciami bohaterowie trafiają w końcu do tajemniczej prywatnej biblioteki, w której czas się zatrzymał. Nocami odwiedza ją duch młodziutkiej dziewczyny w niebieskiej sukience...."
opis z okładki

Zaczęło się od promocji w carrefourze nie cierpię zakupów , ale znalazłam tam perełkę, a mianowicie „Kafkę nad morzem” Murakamiego.
Jego książka wciągnęła mnie od pierwszej strony i nie dała mi nic innego zrobić prócz pożerania kolejnych kartek. W powieści rzeczywistość splata się z nierealnością, masę tajemnic, które owiane są magią, bohaterowie podążają za czymś co nie jest im dane, dużo samotność i tęsknoty.

Po „Kafce” przeczytałam „Sputnik Sweetheart” i „Na południe od granicy, na zachód od słońca” i miałam takie same wrażenie co po pierwszej lekturze czyli jak najbardziej pozytywne.

"Pokój do wynajęcia"

2009-08-05T16:28:00.000+02:00

Wszystkie książki grozy , które kiedyś czytałam, a bardzo lubiłam ten gatunek to powieści amerykańskie, nic polskiego.. chwaliłam czyjeś, a swoje nie znałam w końcu mam zamiar to zmienić i nabyłam

„ Pokój do wynajęcia” oraz „Przemytnika cudu”

„Pokój do wynajęcia” to zbiór polskich opowiadań grozy.

Barwny opis na okładce i końcowe hasło „Zacznij się bać…” jakoś mnie zachęciło, ale niestety nic strasznego w nich się nie wydarzyło . Niektóre z opowiadań to zwykłe historyjki, powiewające amatorszczyzną.

W pamięci zostały mi tylko te wyparowała po zamknięciu książki:

„Worek” Adriana Miśtaka, który miał w sobie coś z Hitchcock’a.

„2:31” Tomasza Fenske, pomysł był niezły.

„Powrót do domu” Marcina Dobrowolskiego, przypominał mi amerykańską grozę, można było domyśleć się końca na samym początku, ale dobrze się czytało.

Mam nadzieję, że „Przemytnik cudu” mile mnie zaskoczy, bo „Pokój …” nie był tak interesujący.

Nie wiem do czego nawiązuje ta okładka nie przypominam sobie żeby w jakimś opowiadaniu ktoś paradował z nożyczkami ociekającymi krwią.

"Pamiętam, jak biegłem" McLarty

2009-07-24T20:30:00.000+02:00

"Pamiętam, jak biegłem" Ron McLarty

Nie wiem czemu męczyłam się tyle nad tą książką, bo w rzeczywistości to lekka lektura.
Smithy Ide to 43 letni facet z nadwagą, nałogiem, beznadzieją robotą, samotny, ale mimo tego jest sympatycznym bohaterem, który postanowił przejechać na rowerze szmat drogi po ciało swojej zaginionej i chorej psychicznie siostry.
Droga przez Amerykę jest pełna ciekawych przygód, nowych znajomości, ale i niebezpieczeństw . Smithy dokonuje retrospekcji przez co możemy bliżej poznać Bethany - zaginioną siostrę oraz jego samego za młodu. Niesamowite jak ludzie mogą się zmienić w przeciągu lat.

Powieść dobra na wakacje, bo w końcu to najlepszy czas na podróże.

Na marginesie, strasznie podoba mi się okładka ;)

Lepiej późno niż później :)

2009-07-15T15:19:00.000+02:00

Zapłon mam spóźniony.. czyli łańcuch uzupełniam chyba ostatnia przez co nie ma kogo zaprosić.
Dzięki za wciągnięcie mnie do gry ;-)

1.Jaki jest Twój stosunek do klasyki XIX wieku?
Lubię współczesną prozę więc większość przeczytanych książek z tego wieku to lektury szkolne, które przypadły mi do gustu jednak za klasyką mam na myśli J. Austen nie przepadam.

2. Co robisz z kupionymi, a już przeczytanymi książkami które nie przypadły Ci do serca ?
Zazwyczaj staram się sprzedawać chyba , że książkę dostałam w prezencie to nie potrafię jej oddać.

3. Gdzie najchętniej lubisz czytać książki, gdy temperatura powietrza wynosi około 30 stopni C?
W domu przy wentylatorze i najlepiej żeby obok stała lodowata szklanka wody z cytryną :)

Biegając z nożyczkami , Spragniony.

2009-06-07T09:29:00.000+02:00

"Biegając z nożyczkami" Augusten Burroughs

"To prawdziwa opowieść o chłopcu, którego matka (poetka) oddała na wychowanie swojemu lekarzowi psychiatrze. Nagle, w wieku dwunastu lat, Augusten Burroughs musi zamieszkać w rozpadającym się domu wiktoriańskim, żyjąc na skraju nędzy. Dziwaczna rodzina psychiatry, szokujący pacjenci oraz pedofil z podwórka dopełniają obrazu. Nie panują tam żadne zasady, nie ma również obowiązku chodzenia do szkoły.

Biegając z nożyczkami jest na przemian odrażające i przygnębiające, porywające i obłędnie dowcipne. Ale przede wszystkim jest to zapis przeżyć zwykłego chłopca poddanego niezwykłym przeżyciom. "

"Spragniony" Augusten Burroughs

"Możecie o tym nie wiedzieć, ale spotkaliście już Augustena Burroughsa. widzieliście go na ulicy, w barach, w metrze, w restauracjach: dwudziestokilkuletni facet, w eleganckim garniturze, pracownik reklamy.

Typowy. Niczym się nie wyróżniający. Ale kiedy typowa osoba wypija dwa drinki, on nie potrafi poprzestać na dwunastu. Kiedy typowa osoba wraca do domu przed północą, Augusten nie wraca w ogóle. Krzykliwe krawaty, automatyczne budzenie telefoniczne i woda kolońska na języku długo nie potrafią ukryć przykrej prawdy."

Ode mnie:

Napisane prostym językiem, wciągające, zabawne, ale także prawdziwe.
Szkoda, że tylko te dwie powieści zostały wydane w Polsce.
Szukając zdj. książki natknęłam się na księgarnie, w której 'Spragniony' i 'Biegając (...)' kosztują tylko 11 zł.
KSIĘGARNIA.

Listy pisane miłością

2009-05-31T13:23:00.000+02:00

"Listy pisane miłością" James Patterson

Sam, babka i zarazem najlepsza przyjaciółka Jennifer, leży w śpiączce po wypadku. W zostawionych wnuczce listach starsza pani opowiada całe swoje życie. Już w pierwszym pisze, że nigdy nie kochała swego męża, a jej dziadka, i że był w jej sercu ktoś inny... Tymczasem Jennifer spotyka Brendana, znajomego z dzieciństwa, nie wiedząc, że i temu związkowi przyszłość szykuje złowrogą niespodziankę...

Ode mnie :
Jamesa Patterson'a znałam tylko z trzymających w napięciu thrillerów, kupując "Listy pisane miłością" nawet nie sprawdziłam o czym ona jest ( na szczęście ! ) . Nie przepadam za typowo kobiecą literaturą, nie przepadam za dość oczywistą akcją, nie przepadam jak 'taka' książka wywołuje u mnie emocje.

Edytuję : Nie przepadałam.

Ogólnie lektura nie jest nie wiadomo jak porywająca, wciągająca, ale jest lekka i ciepła, a końcówka jest zabawna.

Sen zielonych powiek.

2009-05-25T16:47:00.000+02:00

'Sen zielonych powiek' Edyta Szałek

"Sen Zielonych Powiek to niezwykła i wyjątkowa powieść o dojmującym bólu, sile miłości i dobroci. To poszukiwanie odpowiedzi na pytanie o granicę między normalnością a tym co powszechnie uważane jest za nienormalne. Greta jest kobietą sukcesu, wdzięczną za, jak sama mawia, „kapitalistyczne błogosławieństwo dziesięciogodzinnego dnia pracy”. Nie angażuje się uczuciowo, odpowiadają jej krótkie, niezobowiązujące związki. Ma pełną kontrolę nad wszystkim co jej dotyczy. Dlaczego zatem nie pamięta, i nie chce pamiętać, co sprawiło, że uciekła od poprzedniego życia?"

Nie wiem co przykuwa mnie do czytania o takich ludziach jak Greta (główna bohaterka) może ciekawość jak żyją, co czują. Dla mnie ten ich świat jest pesymistyczny bez uniesień, wspomnień, uczuć.

Gdy czytałam początek i środek lektura wywoła u mnie chandrę można powiedzieć, że przesiąkłam życiem bohaterki. Na szczęście końcówka wywołała u mnie poprawę humoru, nie spodziewałam się takiego zakończenia.

Wahałam się co do kupna tej książki a więc serdeczne dzięki dla prowincjonalnej nauczycielki .

Ptaki Daphne du Maurier

2009-05-07T17:04:00.000+02:00

"Ptaki" Daphne du Maurier

"W głośnych Ptakach nie ma opisów ludzi, zaatakowanych przez ptaki, a i w pozostałych trudno znaleźć sceny przemocy czy inne akty okrucieństwa. Domeną wielkiej pisarki jest niezwykle sugestywny nastrój i duszna atmosfera. Zniekształcona jabłonka dziwnie przypomina zmarłą żonę, zaniedbywaną za życia. Pewien alpinista płaci straszną cenę za swą miłość do gór. Niewinne igraszki zaprowadzą panią markizę dalej, niż planowała..."

Uwielbiam filmy Alfreda Hitchcocka to świetny reżyser, producent jego filmy się nie starzeją. To właśnie z powodu Hitchcocka sięgnęłam po książkę ‘Ptaki’ Daphne du Maurier.
‘Ptaki’ to zbiór 6 opowiadań:
1.Ptaki.
2.Monte Verita.
3.Jabłonka.
4.Prowincjonalny fotograf.
5.Pocałuj mnie jeszcze raz.
6.Stary.

Nie przepadam za tym jak końcówka nie jest oczywista. Jak mam snuć domysły co się stanie z bohaterami no, ale może właśnie autorce oto chodziło żeby zostawić czytelnikowi wolną rękę.
W tym wypadku jednak wszystko mi się podobało, każde opowiadanie.

Dziesięciu Murzynków

2009-05-02T17:25:00.000+02:00

"Dziesięciu Murzynków" Agatha Christine

Tajemniczy "ktoś" zaprasza na weekend na słynną Wyspę Murzynków dziesięć zupełnie różnych osób, zapowiadając wypoczynek i masę atrakcji. W przygotowanych dla siebie pokojach znajdują tekst dziecięcego wierszyka o dziesięciu Murzynkach, które po kolei znikały. Nie wiedzą, że ich czeka to samo...

Agatha Christine królowa kryminałów.

„Dziesięciu Murzynków” z każdym morderstwem wciąga coraz bardziej, a na koniec zaskoczenie, które wywołało u mnie zdziwienie. A wierszyk jest świetny.

"Dziesięć małych Murzyniątek
Jadło obiad w Murzyniewie,
Wtem się jedno zakrztusiło -
I zostało tylko dziewięć.

Dziewięć małych Murzyniątek
Poszło spać o nocnej rosie,
Ale jedno z nich zaspało -
I zostało tylko osiem.

Rzekło osiem Murzyniątek:
Ach, ten Devon - to jest Eden,
Jedno z nich się osiedliło -
I zostało tylko siedem.

Siedem małych Murzyniątek
Chciało drwa do kuchni znieść;
Jedno się rąbnęło w głowę -
I zostało tylko sześć.

Sześć malutkich Murzyniątek
Na miód słodki miało chęć,
Jedno z nich ukłuła pszczółka -
I zostało tylko pięć.

Pięć malutkich Murzyniątek
Adwokackiej chce kariery.
Jedno się odziało w togę -
I zostały tylko cztery.

Cztery małe Murzyniątka
Brzegiem morza sobie szły,
Jedno połknął śledź czerwony -
I zostały tylko trzy.

Trzy malutkie Murzyniątka
Poszły w las pewnego dnia;
Jedno poturbował niedźwiedź -
I zostały tylko dwa.

Dwu malutkim Murzyniątkom
W słońcu minki coraz rzedną...
Jedno zmarło z porażenia -
I zostało tylko jedno.

Jedno małe Murzyniątko
Poszło teraz w cichy kątek,
Gdzie się z żalu powiesiło -
Ot, i koniec Murzyniątek."

Hańba.

2009-04-28T21:12:00.000+02:00

"Hańba"

John Malkovich w adaptacji najsłynniejszej powieści laureata nagrody Nobla J.E. Coetzee, uhonorowanego nagrodą Bookera.

Profesor David Lurie (John Malkovich) jest wyrafinowanym człowiekiem i wykładowcą literatury brytyjskiej w Cape Town. Po rozstaniu z żoną wiedzie samotne życie i jest zajęty wyłącznie zaspokajaniem swoich pragnień. Poezja, dobre wino i muzyka klasyczna towarzyszą jego życiu częściej, niż ludzie. Jednak romans z piękną studentką, uruchomia lawinę wydarzeń, które spowodują, że będzie musiał przewartościować całe swoje życie...

Powszechnie Hańbę uważa się ją za jedną z najwybitniejszych powieści naszych czasów. Przez lata autor odmawiał wielu słynnym reżyserom zgody na adaptację swojej powieści. Dopiero precyzyjny i wierny scenariusz Anny-Marii Monticelli spowodował, że zmienił zdanie.

[opis dystrybutora kino]

FILM WEB

Muszę ten film oglądnąć .

Niegrzeczni bogowie

2009-04-11T17:13:00.001+02:00

"Niegrzeczni bogowie" Marie Philips

Współczesny Londyn, stary dom, w którym mieszkają wszyscy bogowie Olimpu. Do Londynu przybyli w 1665 roku. Ich moc jest coraz słabsza, ale nadal odgrywają ważną rolę – Apollo zajmuje się słońcem, Artemida księżycem i zwierzętami, Ares kieruje wojnami i zbrojnymi konfliktami na całym świecie, Afrodyta wypełnia swoje obowiązki oraz pracuje w seks telefonie, Eros udziela się w miejscowym kościele, Zeus wciąż leży w łóżku i gapi się w telewizor. Wszyscy są znudzeni życiem, co powoduje częste konflikty. W ramach jednej z "boskich” wzajemnych złośliwości wydarzy się coś, co wprowadzi wielki zamęt i w życie bogów, i w życie osób postronnych, a z czym nawet bogowie z trudem sobie poradzą…

ode mnie:

Niegrzeczni bogowie zwrócili moją uwagę w „Świecie książki”. Zazwyczaj są powieści, które dotykają tematu o Jezusie (np. Baranek Moore’a albo o Inkwizytorze Mordimerze J. Piekary) natomiast mało jest o greckiej mitologii. Marie Philips napisała błyskotliwą powieść o tym jak żyją greccy bogowie w XXI w. w Londynie. Oryginalny pomysł na książkę. Śledziłam losy Bogów zaciekawiem i z rogalem na twarzy.

"Jedz, módl się, kochaj"

2009-04-08T21:04:00.000+02:00

"Jedz, módl się, kochaj" Elizabeth Gilbert

Nie spodobała mi się . Nuuuda..

Kobieta która rzuca wszystko i jedzie do trzech krajów na I, wymaga nie lada odwagi, ale co z tego jak to wszystko ciągnęło się w nieskończoność.

Dobrze jednak, że nie skusiłam się na tą lekturę w księgarni..

Dziwny przypadek psa nocną porą

2009-04-05T19:58:00.000+02:00

"Dziwny przypadek psa nocną porą" Haddon Mark

"To bardzo specyficzna powieść kryminalna. Detektywem i narratorem w jednej osobie jest Christopher Boone. Christopher ma piętnaście lat i cierpi na chorobę Aspergera, odmianę autyzmu. Zna się bardzo dobrze na matematyce, ale bardzo słabo na ludziach. Nigdy nie wypuścił się sam poza ulicę, przy której mieszka, lecz gdy odkrywa, że zamordowano psa sąsiadki, wyrusza w przerażającą podróż, która wywróci jego świat do góry nogami..."

Chris szuka mordercy psa swojej sąsiadki, przy tym dowiaduje się wielu sekretów i rozpoczyna podróż do ‘nieżyjącej’ matki.

Świat widziany oczami takiego dziecka jest skomplikowany. Christopher lubi matematykę, fizykę i chciałby zostać astronautą nie lubi natomiast koloru żółtego, dotyku.

Autor uświadamia, że życie z takim dzieckiem nie jest proste, potrzeba wiele cierpliwości i spokoju.

Moje życie z Mozartem

2009-04-01T17:39:00.000+02:00

'Moje życie z Mozartem' E.E. Schmitt

Przeczytane pod natchnieniem tej notki

"Listy, które Eric-Emmanuel Schmitt pisze do Mozarta, to właściwie quasi-autobiografia pisarza - zapis jego młodzieńczych fascynacji oraz intelektualnych i artystycznych wyborów. To opowieść o muzyce, miłości, rozczarowaniach, ale też chwilach olśnień, radości i sukcesach. Być może najbardziej osobista z książek Schmitta, który odsłania w niej nieco ze swojej prywatności i dzieli się z czytelnikami swoją ulubioną muzyką. Do książki dołączona jest płyta z wybranymi przez autora fragmentami utworów Mozarta, fragmentami, które odegrały ważną rolę w życiu Schmitta."

Lubię twórczość Mozarta i Schmitt'a więc czytanie o dwóch osobach za którymi bardzo przepadam w jednej książce to wielka przyjemność.

No i ta dodatkowa płyta z utworami Mozarta, świetny zestaw na wieczór.

Ostateczne wyjście - Natsuo Kirino

2009-03-27T21:03:00.000+01:00

Na przedmieściach Tokio, w fabryce produkującej zestawy obiadowe, cztery kobiety pracują na granicy wycieńczenia. Obciążone mnóstwem obowiązków, pogrążone w długach i samotności, wiodą życie, które przypomina jedynie ponurą wegetację.

Yayoi to młoda matka, która od lat jest upokarzana przez swojego męża, łajdaka i hazardzistę. Pewnego pięknego dnia w akcie desperacji zabija go, opowiadając o swoim czynie przyjaciółce z pracy, Masako. Ta postanawia jej pomóc. Wraz z Yoshie i Kuniko, które przyłączyły się do mrocznego duetu zwabione możliwością zarobku, pozbywają się ciała. W niedługim czasie policja odnajduje poćwiartowane zwłoki i rozpoczyna śledztwo. Jednak nie tylko to spędza kobietom sen z powiek. Zaczyna je prześladować członek japońskiej mafii, który w efekcie popełnionej przez nie zbrodni traci swój klub... Teraz pała chęcią zemsty.

"Ostateczne wyjście" to pasjonujący dreszczowiec; hipnotyzujący, pełen psychologicznego napięcia thriller, obnażający najciemniejsze zakamarki ludzkiej duszy. Stanowi on również niepokojący obraz zwykłego człowieka, który w imię wolności gotów jest dokonać rzeczy niewyobrażalnych. Autorka kreuje świat, w którym zacierają się granice miedzy ofiarą a katem, gdzie człowiek staje się narzędziem zła, bezwzględnym oprawcą, uosobieniem najbardziej brutalnych instynktów.

ode mnie:

Świetny thriller psychologiczny trzymający w napięciu do ostatniej strony.
Nawet zwykli ludzie, których nigdy nie podejrzewalibyśmy o zbrodnie mogą zabić, poćwiartować człowieka na kawałki, a później iść na nocną zmianę do pracy i przyrządzać gotowe zestawy obiadowe. W chwili pozbawienia życia z nienawiści przeskoczyć do miłości. A są to dwa skrajne uczucia. Człowiek jest straszliwie skomplikowany.

Znalezione na tym blogu

Amerykańscy Bogowie.

2009-03-20T22:34:00.000+01:00

"Amerykańscy Bogowie" Neil Gaiman

AMERYKAŃSCY BOGOWIE NAJLEPSZĄ POWIEŚCIĄ ROKU - HUGO 2002

Po trzech latach spędzonych w więzieniu Cień ma wyjść na wolność. Ale w miarę jak do końca odsiadki pozostają tygodnie, godziny, minuty, sekundy, czuje narastający niepokój. Na dwa dni przed zakończeniem wyroku, jego żona, Laura, ginie wypadku samochodowym w tajemniczych okolicznościach - wszystko wskazuje na zdradę małżeńską. Oszołomiony Cień powraca do domu, gdzie spotyka tajemniczego Pana Środę, twierdzącego, iż jest uchodźcą wojennym, byłym bogiem i królem Ameryki. Razem wyruszają oni w niesamowitą podróż przez Stany, rozwiązując zagadkę morderstw, które co zimę są dokonywane w małym amerykańskim miasteczku. Jednak podąża za nimi ktoś, z kim Cień musi zawrzeć pokój...

W swojej niepokojącej, wciągającej i bardzo osobliwej powieści Neil Gaiman wyrusza w podróż w poszukiwaniu duszy Ameryki.

[Wydawnictwo MAG 2002]

Cytaty :

Jego bose stopy odcinały się ostrą czerwienią na tle zamarzniętego śniegu.
- Nie zimno ci? - spytał Cień.
- Moja żona była z plemienia Choctaw - odparł Chapman.
- I nauczyła cię mistycznych metod unikania mrozu?
- Nie. Uważała, że jestem wariatem. Stale powtarzała: "Johnny, czemu po prostu nie włożysz butów?".
- Opis: Cień i John Chapman

Jeśli pracuje się w zakładzie pogrzebowym, lepiej nie pytać o zdrowie. Ludzie pomyśleliby, że szukamy potencjalnych klientów.
- Postać: Pan Ibis

http://pl.wikipedia.org/wiki/Neil_Gaiman <- źródło cytatów

Kupiłam "Amerykańskich Bogów" w zeszłe wakacje trochę niepewnie ponieważ opinie książki były różne jeszcze wydana w cyklu "Sapkowski przedstawia", a za Sapkowskim nie przepadam, a i cena nie była niska.
Ale nie żałuję, że ją nabyłam i cieszę się , że leży u mnie na półce. Gaiman wykonał kawał dobrej roboty przy tej powieści. Fantastyczna !

"Sklepik z marzeniami"

2009-03-15T15:44:00.000+01:00

"Sklepik z marzeniami" Stephen King.

Tajemniczy przybysz z Europy, Leland Gaunt, otwiera w Castle Rock sklep, w którym można kupić "Wszystko, o czym zamarzysz". Ceną za zrealizowanie marzenia nie są jednak pieniądze, lecz spłatanie współobywatelowi pozornie niewinnego figla. Spełniając ludzkie pragnienia, Gaunt niewoli dusze swoich klientów. Żaden bowiem nie potrafi wyzwolić się z mocy swoich spełnionych marzeń, znieść myśli, że mógłby utracić to, co udało mu się zdobyć jakimś cudem. Tylko miejscowy szeryf, Pangborn, będzie próbował przeciwstawić się przybyszowi. Czy uda mu się odnieść zwycięstwo w walce z czarną magią bez pomocy sił nadprzyrodzonych? Jaką cenę przyjdzie mu zapłacić? Pangborn ma także pewną słabość - bardzo chciałby poznać sekret tajemniczej śmierci swojej żony i dziecka...

Podsumuję : „Sklepik z marzeniami” trochę mi się dłużył. Spodobało mi się w pierwszej części jak autor opisuje mieszkańców, potrafi ciekawie przedstawić portrety psychologiczne bohaterów. Nie napiszę, że to zła książka, ale też nie najlepsza być może oczekiwałam czegoś więcej od znakomitego pisarza. Pierwsza część nie była w ogóle straszna reszta także nie powiała grozą. Nie zmienia to faktu, że King ma genialne pomysły. Zresztą mam sentyment do niektórych jego powieści.

Krew władzy.

2009-03-07T20:56:00.000+01:00

"Krew władzy" C.Dovey

"Dyktatura rodzi się w duszach zwykłych ludzi:
z ich podłości i pożądania,
z ich zawiści i mściwości.
To oni tworzą krew władzy! Która daje im i odbiera życie..."

Jego kuchmistrz, Jego portrecista, Jego fryzjer - niespodziewanie uwięzieni razem w dniu Jego obalenia. Kolejno zabierają głos w zimnej, beznamiętnej spowiedzi. Każdy opowiada, jak żył i służył Prezydentowi. Z historii ich podłości, pożądania, pychy, chorych ambicji, udawania, tchórzostwa i chęci zemsty układa się historia dyktatury. To oni ją tworzyli, oni i ich kobiety, które potem zabiorą głos. Opowiedzą o swoich żądzach, nienawiściach, kłamstwach, zdradach, dopełniając historii. Ale jest i ciąg dalszy. Komendant, który obalił Prezydenta, zajmuje Jego Pałac, układa się w Jego sypialni. By rządzić, potrzebuje jeszcze ich: kuchmistrza, portrecisty, fryzjera i ich kobiet. Bo to oni są krwią władzy.

Spodobała mi się ta lektura, styl pisania autorki, narracja i pomysł na książkę.

Na marginesie:
Cytat B.Spears na temat kary śmierci:
"Jestem za karą śmierci. Przestępca powinien mieć nauczkę na przyszłość!"

mistrz skrytykował autorkę „Zmierzchu”.

2009-03-01T14:16:00.000+01:00

Stephen King skrytykował Stephanie Meyer.
„Nie przebierając zbytnio w słowach, obcesowo podsumował umiejętności pisarskie Stephanie Meyer” – czytamy na portalu Onet.pl. „Stephanie Meyer to beztalencie!” - oświadczył King. Autor „Lśnienia” porównał Meyer i J.K.Rowling, ale tylko po to, by podkreślić różnicę dzielącą - jego zdaniem - obie autorki. „Rowling i Meyer piszą dla młodych czytelników” - powiedział King w wywiadzie dla „USA Today” i dodał: „Z tą jednak różnicą, że Rowling jest znakomitą pisarką, natomiast Stephenie Meyer nie potrafi pisać, bo nie jest zbyt utalentowana”.

http://www.rynek-ksiazki.pl/archiwum/stephen-king-kontra-stephanie-meyer_19067.html

Mocne słowa od strony Kinga, ale " Zmierzch" sprzedaje się jak ciepłe bułeczki..

"Dosiadając tygrysa" Lama Ole Nydahl

2009-02-20T22:43:00.000+01:00

"D0siadając tygrysa" Lama Ole Nydahl.

Szukając jakichkolwiek lektur na temat buddyzmu w bibliotece dostałam tylko tą. . O jak buddowie dotarli na zachód. Jak powstawały ośrodki na zachodzie.

Jest to barwna opowieść o rozwoju tybetańskiego buddyzmu na Zachodzie.

"Po powrocie ze Wschodu Ole i Hannah Nydahl zaczynają zakładać ośrodki medytacyjne w Europie. Ich praca rozpoczęła się od audiencji u królowej Danii. Piwnica jednego z domów w historycznej części Kopenhagi stała się pierwszym centrum buddyzmu tybetańskiego w Europie, a za środek transportu służył przerdzewiały volkswagen bus, wyposażony w wyścigowe właściwości.

W charakterystyczny dla siebie, dowcipny, swobodny i niesentymentalny sposób Lama Ole wydobywa na światło dzienne zarówno pozytywne, jak też negatywne tendencje pojawiające się na drodze do ostatecznego celu Buddy: dania światu pełnych mocy i radości ludzi, których każde działanie będzie przynosić mu pożytek i błogosławieństwo."

Mark Haddon "Drobny kłopot"

2009-02-13T22:47:00.000+01:00

"Drobny kłopot" M. Haddon

Niebywale śmieszny i zarazem głęboko poruszający portret współczesnej rodziny, w której każdemu nagle świat wali się na głowę. Pewnego dnia George, świeżo upieczony emeryt, odkrywa znamię na skórze i wmawia sobie, że to na pewno rak. Odkrywa też, że jego żona ma romans, córka chce poślubić nieodpowiedniego mężczyznę, a syn jest gejem... George popada w głęboki kryzys nerwowy, co nieoczekiwanie pozwala mu nabrać dystansu do wszystkich problemów, a nawet je zrozumieć!

Z mojej strony:
Zabawna historia zwykłej rodzinki. Lektura przyjemna na wolny wieczór.
Z początku nie podobało mi się zakończenie tej książki, ale podeszłam do tego z innej strony. Fajnie, że wszystko kończy się happy end'em . To pozwala mieć dobry humor na później.

Kraina Kuhailana

2009-02-08T23:15:00.000+01:00

Wydałam całe oszczędności przesiadując na ławeczce w szpitalu czekając w nieskończoność aż w końcu ktoś łaskawie zajmie się tym czym ma się zająć, a nie łażąc w tą i z powrotem popijając kawkę.
Co do oszczędności to automaty z napojami to samo zło.. przynajmniej dla pęcherza moczowego.

Książka bardzo dobra.
Na odwrocie lektury : "dla mieszczuchów znudzonych światem blokowisk". Całkowicie się z tym zgadzam.

Ameryka w 497stronach.

2009-01-30T23:24:00.000+01:00

' „Przyjaciel”, Królik i autor (no i ja czytelnik ).
Przed nami 5600 km drogi poprzez wschodnie i południowe stany: od Nowego Jorku do Los Angeles. Biali i czarni, farmerzy i milionerzy, zieleń Wirginii, mokradła Luizjany, stepy i nafta Teksasu, pustynie Arizony, kontrasty Kalifornii. '

A to wszystko w „ Atlantyk – Pacyfik” Melchiora Wańkowicza.

No i pomyśleć, że znalazłam to w zapomnianym kartonowym pudle ;)

Książka została napisana w latach 60. Czyli nie opowiada o aktualnej Ameryce.

P.S. Dzięki Kaś za szablon <3

Szukając Al'a.

2009-01-25T14:28:00.000+01:00

Ekranizacja „Ptaśka” W. Whartona udana. Nie było jednak w filmie poczucia humoru natomiast jak pamiętam w książce można go znaleźć.
Najbardziej w „Ptaśku ” spodobała mi się pasja głównego bohatera, że można tak bardzo czymś się zafascynować.
Aktualnie poszukuję kolejnej części tej książki („Al”) , ale w każdej księgarni jest ona niedostępna..
Irytujące jest to, że niektórzy porównują Williama do Coelho, a jego twórczości wprost nie cierpię.

Edytuję:

'Al' Williama Whartona jest dla mnie troszkę nudniejszy chociaż znowu pojawia się fascynacja tym razem motylami. Niestety przez ekranizacje nie potrafiłam wyobrazić sobie innego Alfonso oprócz Nicolasa Cage.. Sięgając po "Al'a" trzeba być ciekawym dalszej historii Ptaśka wtedy lektura wyda się bardziej interesująca.

Jak rozmawiać z wdowcem. J.Tropper

2009-01-17T15:52:00.000+01:00

"Jak rozmawiać z wdowcem" J.Tropper'a.

Podobno "pełna sarkastycznego humoru historia w której rubaszność jest przykrywką dla refleksji o miłości i utracie".

Bez wahania ją kupiłam i rozpiera mnie radocha. Mam nadzieję, że to dobra książka w końcu to Tropper więc musi być. Pomimo tego, że tylko jedną książkę wydano w Polsce i tylko tą jedną czytałam.. czyli stwierdzenie "musi być" to tylko utwierdzenie mnie w przekonaniu, że to dobry zakup.

Edytuję:

Książka jest świetna. Chociaż nie roniłam przy niej łez ze smutku, żalu czy współczucia.
Jest pełna zabawnych dialogów, scen. Szybko się czyta można powiedzieć, że aż za szybko.